मी आता ते सहन करू शकत नाही

 समीरा (३०): सुंदर, सुशिक्षित महिला, लग्नाला तीन वर्षे झाली आहेत, पण तिच्या वैवाहिक आयुष्यात दुःखी आहे.

राहुल (३५): समीराचा नवरा, नपुंसक, शांत आणि स्वतःमध्ये मग्न.

डॉ. आर्यन मेहरा (२८): तरुण, आकर्षक आणि आत्मविश्वासू स्त्रीरोगतज्ज्ञ.

मुंबईत एक उष्ण दुपार होती. समीरा आरशासमोर उभी होती, केस विंचरत होती. तिचे डोळे रागाने आणि शून्यतेने भरलेले होते. तिच्या लग्नाला तीन वर्षे झाली होती, पण ती अजूनही मूलबाळ नव्हती. तिचा नवरा राहुल डॉक्टरांकडे जायला तयार नव्हता आणि तिच्या रात्री आता थंड भिंतींशी बोलत होत्या.

समीरा (आरशात स्वतःशी): “मला माझ्या शरीराची भूक लागली तर मी खरोखरच चुकीची आहे का? स्त्री असणे हा गुन्हा आहे का?”

तिने तिचा फोन उचलला आणि रुग्णालयात अपॉइंटमेंट घेतली.

रुग्णालयात दुपारी ३ वाजता:-

डॉ. आर्यन मेहरा यांचे केबिन खूप स्टायलिश आणि स्वच्छ होते. पांढरा कोट आणि हलक्या दाढीतील त्याचा तरुण चेहरा त्याला आणखी आकर्षक बनवत होता.

डॉ. आर्यन (हसत): “नमस्कार मिस…?”

समीरा: “मिसेस समीरा गुप्ता… गेल्या काही महिन्यांपासून मला गर्भवती राहण्याच्या प्रयत्नात यश येत नाहीये. म्हणूनच मला तपासणी करायची आहे.”

डॉ. आर्यन: “ठीक आहे… आधी मला थोडीशी इतिहास जाणून घ्यावा लागेल. तुमच्या लग्नाला किती वर्षे झाली आहेत?”

समीरा: (हळूहळू) “तीन वर्षे…”

डॉ. आर्यन: “तुम्हाला तीन वर्षांतून एकदाही पॉझिटिव्ह रिपोर्ट आलेला नाही?”

समीरा (डोळे खाली करत): “नाही… आणि माझा नवराही आता चाचणीसाठी तयार नाही.”

डॉ. आर्यनला तिच्या डोळ्यात पाहताना समजले होते की फक्त शरीरच नाही तर आत्माही थकला आहे.

डॉ. आर्यन: “मी तुमच्या काही चाचण्या करून घेईन. त्यानंतर आपण समस्या कुठे आहे ते पाहू. पण जर तुम्हाला हवे असेल तर आपण खाजगी समुपदेशन सत्र देखील घेऊ शकतो. तिथे तुम्ही मोकळेपणाने बोलू शकता.”

समीरा (थोडासा संकोच करत): “हो… मला कोणीतरी माझे पूर्णपणे ऐकावे असे वाटते.”

दुसऱ्या दिवशी कौन्सिलिंग रूममध्ये:-

खोलीत हलका वास येत होता. समीरा हलकी साडी परिधान करत होती. आता तिच्या चेहऱ्यावर कमी संकोच आणि जास्त उत्सुकता होती.

डॉ. आर्यन: “आरामात बसा समीरा जी… आज मला तुमचे ऐकायचे आहे डॉक्टरसारखे नाही तर मित्रासारखे.”

समीरा (हळूहळू उघडत): “डॉक्टर साहेब… मला वाटते की माझ्या आत खूप काही दडपले आहे. माझे शरीर जागे होते… पण असे दिसते की माझ्या नवऱ्याला काहीही वाटत नाही. तो… तो पुरूष दिसत नाही…”

डॉ. आर्यन (हळूहळू बोलतात): “प्रत्येक शरीराला समजून घेतले पाहिजे, स्पर्श केला पाहिजे नाही. तुम्ही खूप त्रास सहन केला आहे…”

डॉक्टरकडून हे ऐकून समीराचे डोळे भरून आले आणि ती अचानक उठली आणि खिडकीकडे पाहू लागली. मग ती म्हणाली-

समीरा: “जर एखाद्या स्त्रीला तिच्या शरीराच्या सुखाची आस असेल तर… ते पाप आहे का?”

डॉ. आर्यन शांतपणे उभे राहिले आणि तिच्या जवळ जाऊन हळूवारपणे म्हणाले-

डॉ. आर्यन: “तहान पाप नाही… पण ती समजून घेण्यासाठी कोणीतरी हवे आहे.”

समीराने त्याच्याकडे पाहिले… दोघांमध्ये एक विचित्र आकर्षण वाढत होते. दुसऱ्या दिवशी सकाळी ११ वाजता समीराला डॉ. आर्यनचा फोन आला.

डॉ. आर्यन (फोनवर): “समीरा जी, तुमचा चाचणी अहवाल आला आहे. तुम्ही आज येऊ शकाल का?”

समीरा: “हो… मी अर्ध्या तासात पोहोचेन.”

तिने हलका मेकअप केला. गुलाबी रंगाची साडी आणि साध्या ब्लाउजमध्ये तिला वेगळे वाटत होते. कदाचित आत कुठेतरी नवीन ऊर्जा जागृत होत असेल.

रुग्णालय, आर्यनची केबिन-

डॉ. आर्यन: “समीरा जी… रिपोर्ट्सनुसार तुम्ही पूर्णपणे निरोगी आहात. तुमच्या शरीरात कोणताही त्रास नाही.”

समीरा (दीर्घ श्वास घेत म्हणाली): “म्हणजे…?”

डॉ. आर्यन: “जर तुम्हाला मूल होत नसेल तर… तर कदाचित समस्या तुमच्या नवऱ्याची असेल.”

डॉ. आर्यनने हे सांगितल्यानंतर खोलीत शांतता पसरली. समीरा काही क्षण गप्प राहिली. मग ती म्हणाली-

समीरा (हळूहळू): “मला माहित होते…”

डॉ. आर्यन: “समीरा जी, कधीकधी फक्त औषध हा उपाय नसतो. कधीकधी हृदय आणि शरीरासाठी औषधाची देखील आवश्यकता असते.”

समीराने त्याच्याकडे पाहिले… पहिल्यांदाच त्याच्या डोळ्यात एक खोली होती, जी शब्दात सांगता येत नव्हती.

समीरा: “तुम्ही… माझ्यावर उपचार करू शकाल का?”

डॉ. आर्यन (हळूहळू): “जर तुम्ही पूर्णपणे तयार असाल, तर मी ती पोकळी भरून काढू शकतो… जी केवळ औषधांनी भरून काढता येत नाही.”

हे ऐकून समीराने डोळे बंद केले. काही क्षणांनी जेव्हा तिने पापण्या उघडल्या तेव्हा तिचा श्वास जड झाला आणि तिचे ओठ थरथरत होते. मग ती म्हणाली-

समीरा: “मला ते सर्व हवे आहे जे मी कधीही अनुभवले नाही.”

आर्यनची खाजगी खोली, दुपारी १२:३० वाजता-

खोलीत शांतता होती. दिवे मंद होते आणि सुगंध मंद होता. समीरा हळू हळू आत आली. तिला पाहून डॉ. आर्यन म्हणाले-

डॉ. आर्यन: “घाबरू नकोस… इथे कोणीही तुला जज करणार नाही.”

समीरा: “मी फक्त एक स्त्री आहे… जिला कोणीतरी तिला पूर्ण वाटावे अशी इच्छा आहे.”

आरयनने हळू हळू समीराच्या साडीचा पिन काढला… तिचे खांदे उघडे होते, थरथरत होते. मग आर्यन म्हणाला-

डॉ. आर्यन (हळूहळू): “तू खूप सुंदर आहेस समीरा… आणि आज तुझ्या शरीराला त्याचे हक्क मिळतील.”

डॉ. आर्यन (हळूहळू): “तू खूप सुंदर आहेस समीरा… आणि आज तुझ्या शरीराला त्याचे हक्क मिळतील.”

डॉक्टरांच्या कृतीमुळे समीराचा श्वास वाढत होता. तिचे शरीर जणू स्वतःहून पुढे सरकत होते. आर्यनने तिच्या ओठांना स्पर्श केला… तो स्पर्श तिच्या संपूर्ण शरीरात वीजेसारखा पसरला. मग समीरा म्हणाली-

समीरा (रडत): “मला थांबवू नकोस… मी आता ते सहन करू शकत नाही.”

आरयनने तिला आपल्या मिठीत घेतले. त्यांचे शरीर आता एकमेकांमध्ये विरघळत होते. पहिल्यांदाच, समीराला तिच्या आत पूर्ण भरल्यासारखे वाटत होते – मजबूत, तरुण आणि पूर्णपणे जागृत.

पुढील भागात येण्यापूर्वी, मी तुम्हाला सांगतो की ही माझी पहिली कथा आहे, तर तुम्हाला ती कशी वाटली?

समीराला या नात्यातून फक्त शारीरिक सुख मिळेल की नवीन सुरुवातीची आशा मिळेल? समीराला डॉक्टर आर्यनच्या आयुष्यातील फक्त एक असहाय्य स्त्री आहे की आणखी काही? तुम्हाला हवे असल्यास, मी भाग २ लिहू शकतो, ज्यामध्ये त्यांची पुढची भेट, समीराचे तारुण्य उलगडेल.

मला फक्त तुमच्याकडून अभिप्राय हवा आहे, जो मला लिहिण्यास प्रोत्साहित करेल. कथा वाचल्याबद्दल धन्यवाद.